31

Aşağı kaydır

bugün benim için belki de hayatımın en zor günlerinden birisi.
anneannem için alzheimer teşhisi kondu, daha başlangıcındaymış ama.
bu hayatımda sanırım 3 defa inanılmaz kötü zamanım oldu.
babamda, dedemde ve anneannemin hastalıklarında.

asker eğlencemin ertesi gün sabahı telefon almıştım.
beyne pıhtı atmış ve konuşamıyordu.
şükür ki o dönemleri minimum hasarda atlattık.

belki de artık büyüdüğümüz gerçeğine alışmamız gerek.
bizim gözümüzde hala onlar bizim için anneden değerliler.
şahsen benim için öyle, beni büyüten kişidir anneannem.

önce ankarada bir fotoğraf stüdyosunda büyüdüm sonra da karamürsel diye tatlı bir ilçeye gittik.
bilenler bilir, deniz kenarı, kışı çok güzel olan bir yer, yazı da çok güzel hatta.
neyse.

bazen aklıma saçma sapan şeyler geliyor, mesela anneannemin beni görüp tanıyamaması gibi.
böyle birşeye ihtimal vermiyorum kesinlikle.
kendisi de der, bütün torunlar bir yana, sen bir yana diye.
neyse ya nerden geldik buraya.

güzel güzel fotoğraflarını çekmem gerek.

Submit a comment