taş mektep

merhaba,

çok üzücü bugünler öyle değil mi? ben de çok üzülüyorum ama ben üzüntümü öyle sosyal medyada belli edemiyorum, bazı insanlar edebiliyor işte. Tarık Akan.

Ben onun en çok ses filmini severdim, garip bir güzelliği vardı o filmin bana göre.
Hatta fotoğraf hocam ile ayvalıktan dönerken muhabbetini yapmıştık, onun da o filmi çok sevdiğini öğrenince çok sevinmiştim.

Neyse benim anlatacağım şey aslında biraz farklı.

Benim babaannem vardı, Bakırköy’de oturan.. Bazen ona gider kalırdım, ufacık bir evi vardı. Taş Mektep’in yanındaydı, tam olarak yanında ama.

Bakırköy’de kursa gidiyordum, hergün onun önünden geçerken acaba Tarık Akan’ı görebilir miyim diye bakıyordum, görmüştüm nihayetinde 3-5 sefer. Çok tatlı birisiydi, güler yüzlüydü.

Şurada oturuyorum ama misafirim demiştim ona, arada bir gel buraya otururuz demişti.
Gittim ama çok gidememiştim tabiki çünkü öncelikler farklıydı.

Çocukluğumuzun bir kahramanı daha öldü aslında devir değişiyor sadece yani belli bir timeline var, atıyorum 70 yıllık sabir bir çizgi, o ilerliyor insanlar ölüyor, yaşlanıyor, ergenliğe giriyor vs vs.

Bu da bizim biraz yaşlandığımızı gösteriyor işte. Kimler kaldı ki?
Bu salak burak çivit mi ne onlara jön diyorlar sinir oluyorum.

Sanatçı kardeşim, sanatçı..
işte o kişi Tarık Akan.

Bu arada şöyle güzel bir yazı buldum, bence okuyun.

http://www.haberturk.com/kultur-sanat/haber/1298024-ataturk-tedavi-icin-amerikaya-gitmedi-ki-ben-neden-gideyim

Submit a comment